Nagisa Ōshima — Max mon amour

“Is liefde enkel mogelijk tussen leden van dezelfde diersoort? Of kan een paard verliefd worden op een slang, of op een kersenboom?”, dit vraagt Peter zich af nadat zijn vrouw Margaret haar minnaar Max in huis genomen heeft. Peter en Margaret hebben een open relatie. Het stel behoort tot de intellectuele elite en ze kunnen elkaar in alle redelijkheid niets verbieden. Vanuit hun bevoorrechte positie kijken ze neer op het kleinburgerlijke idee van monogamie. In hun geordende huwelijk is liefde voor een ander mogelijk. Maar de definitie van ‘de ander’ wordt nu tot het uiterste gedreven. Max is namelijk een chimpansee.
— Nina de Vroome in “Verlangen naar de ander” voor Sabzian (2017)

over

“My hatred for Japanese cinema includes absolutely all of it.”
— Nagisa Ōshima

A leading figure of the Japanese Nuberu Bagu (Nouvelle Vague), Nagisa Ōshima was a radical filmmaker, writer, and left-wing activist, who tackled themes such as youthful rebellion, class and racial discrimination, and taboo sexuality with stylistic flair and striking symbolism. Ōshima had been primarily concerned with depicting the contradictions and tensions of postwar Japanese society. His films tended to expose contemporary materialism, while also examining what it means to be Japanese in the face of rapid industrialization and Westernization.

In later years, Ōshima repeatedly turned to sources outside Japan for the production of his films. This was the case with his Palme d’Or-nominated, queer-coded soldier drama “Merry Christmas Mr Lawrence” (1983, featuring David Bowie's lead performance and a BAFTA-winning score by Ryuichi Sakamoto) and with tonight’s film “Max mon amour” (1987). In 2013 the famous director passed away from pneumonia, leaving behind a legacy spanning television work, short films and 23 feature films